Bazen
ihtiyacın olan, kağıt parçalarıdır.
İkiye ayırırsın, ruloyu düzeltirsin, ağlarsın, kapsüle zarar vermeden tekrar kapatırsın.
Sonra “yaşamak” derler sana.
Seni az tanıyorum.. Az..
Sen de fark ettin mi?
Az dediğin küçücük bir kelime.
Sadece A ve Z.
Sadece iki harf.
Ama aralarında koca bir alfabe var.
O alfabeyle yazılmış onbinlerce kelime ve yüzbinlerce cümle var.
Sana söylemek isteyip de yazamadığım sözler bile o iki harfin arasında.
Biri başlangıç, diğeri son.
Ama sanki birbirleri için yaratılmışlar.
Yan yana gelip birlikte okunmak için.
Aralarında her harfi teker teker aşıp birbirlerine kavuşmuş gibiler.
Senin ve benim gibi.Hakan Günday.



